As historias de Ismaíl de Saidabad chegaron á maior librería do mundo, a Amazon. Está dispoñible en formato dixital, aínda que pódese ler na maioría dos navegadores web. Pero tamén hai unha bonita versión en papel, para ler como sempre…
Preme aquí para ver o libro: Ismaíl e a meiga de Malpica
Hoy llegaron al colegio las pegatinas con el sello Buena práctica Leer.es, que el Ministerio de Educación nos concedió en junio por nuestro proyecto Cincenta ao redor do mundo. Aunque se enviaron por correo la semana pasada, no llegaron a tiempo y ahora ya estamos de vacaciones. Pero como el lunes vuestras familias tienen que pasar por el aula, las entregaremos ese día.
Aprovechamos la ocasión para hablar de más premios, de los de nuestro Programa de Lectura en Casa y sus listas de Top Lectores Excelentes. Debido a mi baja y a las prisas de última hora, aún están por confirmar los premiados del 2º trimestre y el 3º trimestre. Después de hacer los cálculos, resultó que hay que tener un mínimo de 7 fichas entregadas para ser considerado un buen león o leona de la lectura. Esta vez no recibirán un diploma, sino una buena moneda de oro del tesoro de Ismaíl. Y también será el lunes:
O día 23 de abril é importante, celébrase o Día Mundial do Libro. Por iso neste post falamos duns bocatas moi especiais, de bocatas que antes foron libros para ler. Pola lectura incluso bailamos ao final do pasado curso, como fixeran nun instituto americano, e todo o noso colexio quedou sorprendido.
Aquí están algúns dos libros que foron lidos, os seus bocatas e a música.
A parti do noso libro de referencia sobre o heroe grego, Cuentos de Polidoro: Las aventuras de Ulises, presentamos o terceiro dos vídeos. Este trata da acollida que tivo na illa da ninfa Calipso. Lembra que os outros dous foron:
Esta noticia pode interesarlle aos exploradores de bibliotecas, que sabemos hai moitos. Na máis grande das que hai na Coruña, na Biblioteca Pública Miguel González Garcés, encontrei dous cómics sobre Ulises dun autor chamado Sébastien Ferran. Son:
Júrg Schubiger es el autor de este libro, que ya leyeron Ana y Alejandro. Es un gran libro, que además ha ganado varios premios, y que Ismaíl recomienda siempre que puede. Como Álex preparó una bonita presentación, tal vez a los tres se les ocurra alguna idea para hacer algo en la clase. Pero como mínimo habrá que leer, claro…
El camello y el dromedario
“El dromedario tiene dos jorobas y el camello una, o al revés. En cualquier caso, uno de los dos tiene una, y el otro, dos, y ninguno tiene ninguna, ni tiene tres, cuatro o más jorobas.
Un camello y un dromedario se encontraron en el desierto. El de las dos jorobas le dijo al de una joroba:
—Oye, ¿por qué no tienes más que una joroba?
El de una joroba le contestó:
—Para que se nos distinga fácilmente. Basta con contar las jorobas y ya se sabe: yo soy un camello y tú eres un dromedario, o al revés”.
Hai tempo, creo que foi a finais do inverno pasado, houbo un post dedicado a un libro de Gianni Rodari, Cuentos para jugar. Non tivo moita sorte, e talvez por iso ninguén dixo nada. Así que agora faremos que sexa diferente.
O libro está formado por 20 historias, e cada unha ten tres finais, a escoller por cada lector ou lectora. Por tanto, elixe e le un dos seus contos, e logo selecciona o final que máis che guste. Pero haberá que repartilos ben, pois non deberá quedar ningún conto sen lectores. Aquí están todos:
Unha vez ben lido o teu conto, e durante a próxima semana, elaborarás o seu bocata de lectura. Desta maneira, ao tempo que reiniciamos o noso proxecto, aproveitamos a difusión que recibiu O peixe da felicidade desde o blog da biblioteca do colexio. Le a Rodari e bo proveito!
(vía Bulebule pola biblio)
El pez de la felicidad es un antiguo cuento chino que se parece mucho a la historia de Cenicienta. Está incluído en Cincenta ao redor do mundo, que significa Cenicienta alrededor del mundo. Así que, es cierto, comenzamos una nueva aventura. Este trabajo de un equipo de redacción es la prueba.
Ye Xian, hija del señor feudal Wu, se quedó huérfana. Pues su padre murió de tristeza después de que falleciese una de sus esposas. Entonces, su madrastra no le hizo caso, sólo a su propia hija.
Una mañana fue a recoger agua a un lago lejano, y allí encontró un hermoso pez. Se hicieron tan buenos amigos que se lo llevó para casa en un cubo. Cada día le daba algo de su comida, que era escasa. Después de una temporada, el pez empezó a crecer, hasta que fue muy grande.
Pero un buen día su madrastra secuestró el pez, y con él decidió hacer una sopa. Ye Xian lo buscó, pero no pudo encontrarlo. Un señor le dijo que su madrastra lo había secuestrado y que había preparado una sopa. Le recomendó que buscara sus huesos y que los guardase, porque con ellos tendría buena fortuna. El día del gran festival, la madrastra le ordenó cuidar los árboles frutales de la casa. Se puso muy triste, pero la magia de los huesos del pez funcionó. De repente, apareció vestida con un vestido de seda y unas hermosas zapatillas.
Ye Xian se divirtió mucho en el festival, pero la madrastra la vio y ella escapó. Mientras corría, se le cayó una de las zapatillas. El rey ordenó que todas las muchachas se probasen la zapatilla, pero no encajaba en ningún pie. Hasta que Ye Xian la probó, y entonces le entró perfectamente.
Todos se sorprendieron, hasta el rey, que se enamoró de ella. Se casaron en una espléndida boda. Y los huesos del pez fueron debilitándose poco a poco. Ye Xian siempre recordó toda la felicidad que había tenido…
[Lidia, Daniel M., Ana, Pablo, Laura]
Ler O canto das baleas (parte 1)
Lili sentouse no bordo do peirao a esperar. Esperou toda a mañá ata o atardecer.
Cando comezaba a escurecer, tío Federico baixou do outeiro a buscala.
Abonda xa de loucuras!, dixo imos para a casa!, non podes pasar a vida soñando!
Aquela noite, Lili espertou de súpeto. A luz da Lúa iluminaba o seu cuarto. Incorporouse e puxo atención. A casa estaba en silencio. Lili saltou da cama e achegouse á ventá; oía algo na distancia, desde o outro lado do outeiro. Saíu da casa e correu cara á costa, mentres o seu corazón latexaba cada vez con máis forza.
Alí, no océano, estaban as baleas. Saltaban, brincaban e xiraban iluminadas pola Lúa. O seu canto inundaba a noite. Lili viu a súa flor amarela mexéndose entre a escuma.
Pasaron minutos, quizais horas. De pronto, Lili sentiu a brisa movendo o seu camisón. Tiña os pés xeados, comezou a tiritar, refregou os ollos. O mar volvera á calma e a noite xa era moi escura. Lili pensou que todo tería sido un soño. Ergueuse para volver cando de súpeto, desde lonxe, desde moi lonxe, como un murmurio do vento, oíu...
Lili! Lili! Lili!
As baleas chamábana polo seu nome...
A escritora Dyan Sheldon publicou en castelán un fermoso libro titulado El canto de las ballenas. Para que o coñezas, dividímolo en dúas partes. Aquí tes a primeira. Disfruta coa súa lectura!
Un día, a avoa de Lili contoulle unha historia:
Hai tempo había baleas nos océanos. Eran tan grandes como outeiros e pacíficas como a Lúa... Sentábame ao final do peirao a esperalas. Ás veces quedaba alí durante todo o día e durante toda a noite, ata que de súpeto as vía chegar desde moi lonxe. Avanzaban danzando a través das augas.
E como sabían que ti estabas alí? Como che encontraban, avoa?, preguntou Lili. A súa avoa sorriu.
Ah, tiñas que levarlles algo especial. Unha bucina ou unha pedra de formas perfectas. E se ti lles gustabas, as baleas aceptaban o teu regalo e dábanche algo a cambio.
E que che deron, avoa?, preguntou Lilí, que recibiches ti das baleas? Entón, a avoa de Lili suspirou.
Unha ou dúas veces, murmuroulle, unha ou dúas veces oínas cantar.
Nese momento, o tío Federico irrompeu no cuarto e dixo bruscamente:
Non es máis que unha vella tola! As baleas foron valiosas pola súa carne, polos seus ósos e pola súa graxa! Se queres contarlle unha historia a Lili procura que se trate de algo útil, non lle enchas a cabeza con parvadas...
Pero a avoa de Lili continuou:
Aquí viviron as baleas millóns de séculos, xa antes de que existisen barcos, cidades e mesmo os homes das cavernas. Dicíase delas que eran máxicas.
Cando se durmiu, Lili soñou con baleas. No seu sono oíunas cantar como o vento. Saltaban sobre as augas e chamábana polo seu nome. Pola mañá, Lili baixou ao océano. Camiñou ata o final do vello peirao, onde non había ninguén... Sacou do seu peto unha flor amarela e deixouna caer:
Isto é para vós!, berrou ao vento… (continuará)
Aproveitamos a primeira parte desta bonita historia para mostrar outra. Trátase dunha nova presentación rematada na clase por dous bos compañeiros: Pablo e Rubén Seoane.
Esta é a primeira entrada que escribe o Equipo de Redacción, no que pouco a pouco participará toda a clase. Así que hoxe, no Día do Libro, contan a visita que realizou o escritor Xabier P. Docampo ao noso colexio, para estar cos nenos e nenas de 5º e 6º curso. Hai que dicir que, para redactar este post, o equipo recibiu a axuda voluntaria de Lidia, Laura, Rubén Seoane, Brais, Sandra, Ana, Eduardo e Antón.
O luns 19 de abril visitounos Xabier P. Docampo, que a todos pareceunos moi bromista e agradable. É un gran escritor, que gañou un dos mellores premios de literatura de España.
Fixémoslle moitas preguntas sobre o seu libro Cando petan na porta pola noite, que contestaba con moitas anécdotas e exemplos. Dixo que eses contos escribiunos el, pero que a maioría contoullos o seu pai, que era un gran contacontos. Por iso, cando morreu, púxose a escribir durante oito meses, ata que rematou o libro.
Unha das frases que máis nos gustou, foi cando dixo que os libros nunca teñen fin. Por iso sorprendeunos a súa forma de escribir e de contar as historias.
Na clase elaboramos “bocatas” para os contos do seu libro, que el asinou. Algúns compañeiros tamén fixeron debuxos, que foron o noso regalo. E ademais dedicou e asinou varios dos seus libros, que algúns levaran ao colexio. Gustounos tanto a súa visita que pareceunos moi curta…
[Clara, Eva, Daniel M., Cristina P.]
O escritor Xabier P. Docampo visitará o colexio para estar cos alumnos e alumnas de 5º curso. Desde a Biblioteca do Centro, recomendaron a lectura do seu libro Cando petan na porta pola noite, como unha maneira de coñecer ao autor e á súa obra. Así que será unha boa idea ofrecer algunhas suxerencias desde o noso blog. Aquí están:
Por certo, Cando petan na porta pola noite recibiu en 1995 o Premio Nacional de Literatura Infantil e Xuvenil.
Neste curto vídeo podes ver a Xabier P. Docampo e escoitar a súa voz. Reflexiona sobre o seu interese pola escritura e o seu traballo como escritor…
Este é o mes dedicado aos libros e á lectura. o 2 de abril celébrase o Día Internacional do Libro Infantil e Xuvenil, para o público lector máis novo. E o 23 do mesmo mes é o Día Internacional do Libro, que lembra o aniversario da morte de dous grandes escritores: William Shakespeare e Miguel de Cervantes.
Este ano, no cartel que conmemora o Día Internacional do Libro e Xuvenil aparece unha bonita frase:
Un libro espérate, búscao!
No noso Proxecto Bocata xa foron presentados diversos libros, que agora precisan de lectores que lean as súas páxinas. Pero como o proxecto aínda non rematou, pasamos a unha nova fase. Así que haberá que buscar máis libros para poder presentalos na aula, pois seguramente hai quen non sabe que moitos libros agardan por el ou por ela.
Anímate! Cavila un pouco e escolle ben o teu novo libro. Pensa que a alguén vaille encantar. Só por iso xa merece a pena a túa recomendación…
En febreiro iniciamos o noso programa de lectura na casa. Ese programa admite moitas posibilidades. Fóra do horario escolar, os nenos len de forma libre e independente, ou alguén pode estar xunto a eles para ofrecerlles axuda. Hai que ter en conta que moitos disfrutan lendo coa súa familia. Así que tamén poden ler con algún irmán pequeno ou con algún amigo de libros e de lecturas. Por iso, é tan importante para nós a colaboración das familias.
Despois de tantas semanas, chegou o momento de recoñecer o esforzo persoal. Para Ismaíl, é unha gran alegría saber de tantos nenos e nenas que ofrecen unha parte do seu tempo ao mundo dos libros. Noraboa!
Cada novo día temos máis bocatas, porque tamén hai máis libros que son devorados na nosa experiencia de lectura. A pesar de que as illas son moi grandes, un libro titulado La isla del tesoro foi o primeiro que se transformou en alimento para ler.
Despois viñeron outros bocatas: El Reino de la Fantasía 4, High School Musical, Camp Rock, Misterio en París... Sabemos que hai un montón de libros preparados, a piques de aparecer. Todos foron elixidos libremente, pero máis adiante a Escola de Ismaíl presentará as súas propias recomendacións.
Se queres coñecer moitos máis libros, para así escoller ben, podes empezar a mirar en Lo + 2009, que publicamos en xaneiro. Ou tamén aquí: Banco del Libro, onde fixeron outra selección cos mellores libros do ano pasado.
Desde o famoso Centro Internacional del Libro Infantil y Juvenil recibimos unha marabillosa selección de lecturas titulada Lo + 2009. Ese centro pertence á Fundación Germán Sánchez Ruipérez, que está na cidade de Salamanca.
Trátase dunha colección formada polos mellores libros de literatura infantil e xuvenil publicados o ano pasado en España, para lectores desde os máis novos ata os 18 anos de idade. Tamén hai libros especiais para regalar. Así que, se miras ben, seguro que haberá algún que che pode interesar…
