Como o verán é longo, moi longo, hai que facer cousas para non quedar durmidos. E lembra que agora xa es maior; así que atrévete e resolve tamén actividades de Secundaria, pois debes entrenar pouco a pouco. Preme na imaxe para empezar…
Pero aínda hai máis, que nas redes de Internet a pesca é grande:
En los comentarios del post anterior, sin que nos enterásemos bien, reapareció nuestra amiga Elisa. La conocimos en uno de nuestros taboleiros, que fue cuando contactó con nosotros. Así supimos que vive en un país de América y que es familiar de nuestra compañera Sofía. Pero ahora, por su madre, acabamos de descubrir que está enferma, y que está pasando un mal momento.
Elisa, a pesar de la distancia, y aunque no nos conozcamos personalmente, te deseamos lo mejor. No te desanimes, no te rindas… ¡En nuestros corazones hay un lugar para ti!
Hoy llegaron al colegio las pegatinas con el sello Buena práctica Leer.es, que el Ministerio de Educación nos concedió en junio por nuestro proyecto Cincenta ao redor do mundo. Aunque se enviaron por correo la semana pasada, no llegaron a tiempo y ahora ya estamos de vacaciones. Pero como el lunes vuestras familias tienen que pasar por el aula, las entregaremos ese día.
Aprovechamos la ocasión para hablar de más premios, de los de nuestro Programa de Lectura en Casa y sus listas de Top Lectores Excelentes. Debido a mi baja y a las prisas de última hora, aún están por confirmar los premiados del 2º trimestre y el 3º trimestre. Después de hacer los cálculos, resultó que hay que tener un mínimo de 7 fichas entregadas para ser considerado un buen león o leona de la lectura. Esta vez no recibirán un diploma, sino una buena moneda de oro del tesoro de Ismaíl. Y también será el lunes:
Ao remate de cada curso publico un post que anuncie ese final. Gústame facelo con algunha presentación ou vídeo, como o ano pasado. Talvez suceda o mesmo, ou talvez non; Ismaíl aínda non o sabe.
Pero hai outra opción. Durante a festa de despedida cantaron unha canción para as súas familias. Sabiamos desa canción e desa poesía desde quinto, cando a dixemos. Agora, en vídeo, paréceme unha bonita despedida…
FELICES VACACIÓNS!
Creo que esta será a última sorpresa de Polgariño conta. Pero é unha auténtica súper sorpresa, pois unha das súas historias agora é unha película de máis de cinco minutos de duración. Naceu a partir dun conto imaxinado e escrito por Antón, e que titulou Margarida, a nena ecolóxica. Ao igual que na anterior historia dixital, O cofre máxico, participou e colaborou toda a clase.
De novo, agradecemos na dirección de imaxe e fotografía o traballo realizado por Marta. Sen ela, nada semellante sería posible…
As fotos de Sandra e de Clara, que amablemente enviáronas por correo electrónico. Como son tan emotivas, non vou dicir nada máis. Só que talvez a presentación vaia cambiando, se chegan máis fotos…
Hoxe celebrouse no colexio o acto de graduación para os alumnos de 6º de primaria. A participación das familias foi moi importante, e sen elas nada sería posible. Reunímonos no ximnasio do centro para ver una proxección de fotos, unha presentación de diapositivas, para cantar e para máis cousas, porque era un día de alegría. Claro que tamén falaron os mestres, pero nesta ocasión só foi un pouquiño. Eu, por exemplo, entre outras cousas, dixen:
… Para min é un pracer estar aquí con todos vós. Foron dous cursos intensos e emocionantes, con moito traballo, que sempre intentamos resolver. E agora que se fala de Internet como o cambio máis grande que se está a producir na educación, entramos e estivemos alí, a pesar das nosas dificultades. No blog de aula quedará a memoria destes dous anos, deste tempo: o que contaron, o que fixeron, o que soñaron. Certamente forman un grupo de rapaces e rapazas moi bo, como demostraron moitas veces, por exemplo, en Alvarella. Por iso, os seus mestres tamén aprendemos con eles. Espero que eles aprenderan algo de nós…
Os nenos e as nenas de 6º B, na voz de Sandra e de Brais, tamén falaron. Isto é un resumo do que dixeron:
… Estes anos, que para moitos foron nove, no Isaac Díaz Pardo aconteceron un montón de cousas. Houbo alegrías e situacións complicadas, emocións e felicidade, soños e, por suposto, algunhas trasnadas que nunca esqueceremos. Tamén fixemos moitos amigos. E a pesar de que algúns xa non están aquí, sempre terán o noso recordo nun lugar dos nosos corazóns… Por último, temos un recordo moi especial para os nosos pais e as nosas nais. Porque nos apoiaron e axudaron para seguir adiante, e para que cada vez nos superásemos máis, ata nos momentos máis difíciles…
Despois houbo unha pequena festa, onde falamos de todo, as familias, os mestres e os nenos. Tamén fixemos moitas fotos. O ambiente estivo, desde o principio, cargado de emoción, de moitísimas emocións. Porque, a fin de contas, o acto de hoxe non significou o final de nada; foi o inicio de algo novo. Ismaíl está seguro.
Por esa razón, agradecemos toda a atención prestada polas familias ao longo destes dous cursos. O que sucedeu hoxe non é máis que a confirmación de todo o que escribín neste post.
